Ouder worden gaat over het groeien in bewustzijn en over verantwoordelijkheid nemen voor onze daden, keuzes en reacties.
Toen we jong waren, was het gemakkelijk om de schuld buiten onszelf te leggen. De omstandigheden waren niet ideaal. Onze ouders begrepen ons niet. De wereld zat ook al tegen en eerlijk is eerlijk: dat klopte soms ook.
Naarmate we ouder worden, verandert er iets fundamenteels. We krijgen meer levenservaring en daarmee ook meer verantwoordelijkheid.
Groeien in bewustzijn en meer verantwoordelijkheid nemen betekent dat je niet meer (bewust of onbewust) in de slachtofferrol kruipt, m.a.w.:
- je kunt de schuld niet meer buiten jezelf leggen;
- klagen over en tegen anderen is niet meer aan de orde;
- je eigen gedrag goedpraten behoort ook definitief tot het verleden.
Ouder worden confronteert ons met onze eigen keuzes. Relaties die zijn stukgelopen. Kansen die we niet hebben gegrepen. Woorden die we hadden willen inslikken, of juist hadden willen uitspreken. Het is verleidelijk om daar met spijt naar te kijken. Volwassenheid, of noem het grootouderschap, vraagt iets anders: eerlijkheid en moed om te zeggen ”dit was mijn aandeel”.
Die eerlijkheid is geen zwakte. Integendeel. Pas wanneer we verantwoordelijkheid nemen, ontstaat er ruimte voor verandering. Zolang we blijven wijzen naar anderen, blijven we vastzitten. Maar wanneer we erkennen wat van ons is, krijgen we ook de kracht om het anders te doen.
Verantwoordelijkheid nemen betekent ook vergeving — voor anderen, maar vooral voor jezelf. Want ouder worden is leren dat niemand het perfect doet. We handelen vanuit de kennis en het bewustzijn dat we op dat moment hebben. Groei betekent dat je later terugkijkt en ziet wat je nu anders zou doen. Dat is geen falen, dat is ontwikkeling.
Misschien is de kern van ouder worden: accepteren dat je niet af bent, maar wel verantwoordelijk bent voor je daden en voor de richting die je besluit op te gaan. En dat weer elke dag opnieuw.
Ouder worden is een uitnodiging om bewuster te leven, om eerlijker te zijn. En om verantwoordelijkheid te nemen voor wie je bent — en voor wie je nog wilt worden.
Wubbe,
Esch, 1 februari 2026

Zijn
Mooi beschreven Wubbe! En zo waar.
Mooi geschreven, Wubbe. En herkenbaar.
Ter inspiratie dit citaat waarin ik me ook erg herken:
“Je voelt je altijd jonger dan je bent. Binnen in mij draag ik mijn vroegere gezichten, als een boom zijn jaarringen. Hun optelsom is wat mijn ‘ik’ vormt. De spiegel ziet alleen maar mijn laatste gezicht, ervaren doe ik alle eerdere.”
(Uit: De herinneringen zien mij, verzamelde gedichten/memoires. Tomas Tranströmer, p. 336/337)
Warme groet voor jullie allen, van deze imperfecte broeder,
Maarten