De Grootvader als bewaker van het wiel

Ouder worden is meebewegen met de heilige cirkel van het leven en dood. Waar we op deze cirkel in onze jeugd leerden te bouwen en te handelen, vraagt de rol van grootvader om een diepere beweging: het her-inneren.

Op de cirkel van ons leven bevinden we ons in de jonge jaren in het Oosten, daar waar de zon opkomt. Hier leren we te leven in de dualiteit van een leven op moeder aarde. Als volwassene in het Zuiden, de hoogzomer van ons bestaan, brandt ons vuur het felst; we creëren, presteren bouwen aan ons eigen ‘ik’. Het gevaar is dat we daar blijven stilstaan. Dan kunnen we de verbinding met onze diepste verlangens, onze bron kwijt raken.

Een grootvader weet dat het wiel verder draait, Hij is aanbeland in het Westen, de plek van de ondergaande zon en de rijpe herfst. Hier wordt zijn blik zacht en de verantwoordelijkheid groot als hij zich de wijsheid van het Noorden kan her-inneren:

De plek waar de ziel vandaan komt, een oord van oneindige stilte en heelheid waar tijd en dualiteit niet bestaan. In de herinnering weet een grootvader dat we een onderdeel zijn van een groter, fluisterend web. Dan voelt hij dat elke daad een rimpeling is in een eindeloze oceaan en dat elk woord de kosmos in beweging zet.

Als een grootvader in de ogen van een pasgeboren (klein)kind kijkt, ziet hij dit Noorden in volle glorie. Hij ziet de ziel die net de oversteek heeft gemaakt vanuit die grenzeloze eenheid naar de wereld van de vorm. Die glimlach van een baby is een laatste groet van de bron. Een bron waar elke ziel droomt in een wereld zonder tijd of strijd.

Terwijl de (klein)kinderen hun levensweg doorlopen op aarde in het Oosten en Zuiden — de wereld van actie en afgescheidenheid — is de grootvader in het Westen aanbeland, daar waar de zon de horizon kust en de kleuren zacht worden. Zijn eigen vuur is getemd, maar zijn licht kan helderder zijn als ooit! Nu kan hij de wijsheid van het Noorden overdragen naar de lente van de (klein)kinderen of de zomer van de volwassenen. Hij kan zaadjes planten van eerbied in hun harten. Hen toefluisteren dat zij niet afgescheiden zijn van de boom, de vogel of de ander, maar dat alles ademt in dezelfde gelijkwaardigheid. Grootvader zijn is dan zorgen dat het wonder niet verloren gaat. Het is de wacht houden bij het heilige weten, zodat de kinderen van morgen nog weten hoe ze met eerbied moeder aarde moeten kussen.

Hendrik
Huissen, 1 maart 2026